PADACZKA
Według definicji światowej Organizacji Zdrowia pojęciem padaczki określa się przewlekłe zaburzenia czynności mózgu o różnej etiologii (źródle pochodzenia), cechujące się nawracającymi napadami. Padaczka nie jest chorobą psychiczną, aczkolwiek w niektórych przypadkach prowadzi do obniżenia sprawności intelektualnej. Padaczka jest najczęstszą chorobą neurologiczną wieku dziecięcego. W 75% początek choroby przypada na wiek do 19 roku życia. Nierzadko występuje ona już w pierwszym roku życia. Podział padaczek według etiologii obejmuje trzy grupy:
- padaczki objawowe - gdy znana jest przyczyna np. wada mózgu,
- padaczki kryptogenne - gdy padaczka ma cechy objawowe, ale nie udaje się
   dostępnymi metodami ustalić czynnika przyczynowego,
- padaczki idiopatyczne - gdy czynnikiem decydującym w pojawieniu się padaczki może
   być czynnik genetyczny. Dla kilku z nich został już zlokalizowany gen odpowiedzialny
   za ich ujawnienie się.


NAPAD
Napady są następstwem nadmiernego wyładowania czynności bioelektrycznej w komórkach nerwowych. Jeden napad nie jest padaczką. Warunkiem jej rozpoznania jest powtarzalność napadów.

RODZAJE NAPADÓW:

Obraz napadów padaczkowych jest bardzo zróżnicowany. Generalnie można je podzielić na napady uogólnione i napady częściowe. Napady uogólnione mogą być niedrgawkowe i drgawkowe. Istotą napadu uogólnionego jest występowanie wyładowań padaczkowych w obu półkulach jednocześnie. Napady niedrgawkowe polegają na krótkotrwałych (kilkusekundowych) zaburzeniach świadomości, z przerwaniem wykonywanej czynności. Napadom nieświadomości mogą towarzyszyć ruchy głowy, rąk, mruganie powiekami. Trwają one bardzo krótko, dlatego w początkowym stadium choroby, często są nie zauważane przez rodziców. Zazwyczaj zaczynają się w wieku przedszkolnym i szkolnym. Napady drgawkowe charakteryzują się tonicznym zwiększeniem napięcia mięśni całego ciała (faza toniczna). Fazie tonicznej, która zazwyczaj trwa ok. 20-30 sek., towarzyszy bezdech pochodzenia ośrodkowego. Zwykle kończy się wystąpieniem głębokiego wdechu, po którym rozpoczyna się faza kloniczna, czyli drgawki całego ciała, trwające ok. 1-2 min. Napadom toniczno-klonicznym, może towarzyszyć szczękościsk, mimowolne oddanie moczu i stolca, aczkolwiek objawy te występują u dzieci stosunkowo rzadko. Czasami napady toniczno-kloniczne mogą być poprzedzone napadami nieświadomości lub napadami mioklonicznymi, polegającymi na kilkusekundowych nagłych "szarpnięciach" kończyn.

NAPADY CZĘŚCIOWE (OGNISKOWE):

Napady częściowe charakteryzują się występowaniem wyładowań padaczkowych w określonym obszarze jednej półkuli mózgowej. Występowanie ognisk padaczkowych w określonych obszarach mózgu, wiąże się z dużą różnorodnością objawów klinicznych:
- zaburzenia wzrokowe, węchowe, smakowe, zaburzenia równowagi,
- drgawki jednej połowy ciała lub jednej kończyny, obniżenie lub wzrost napięcia w tych
   kończynach,
- zaburzenia świadomości, zaburzenia poznawcze, pamięci, dezorientacja w otoczeniu,
- zaburzenia wegetatywne (zwężenie lub rozszerzenie źrenic, zaburzenia ze strony
   przewodu pokarmowego, przyspieszone bicie serca). Napady częściowe mogą przebiegać jako napady proste bez utraty świadomości i złożone, w których świadomość jest zaburzona w różnym stopniu. Napad częściowy może się wtórnie uogólnić i przebiegać tak jak napad toniczno-kloniczny. Jeżeli nie widzimy początku napadu, różnicowanie pomiędzy napadem częściowym a pierwotnie uogólnionym może nastręczać duże trudności, bez wykonania badania EEG.


PIERWSZA POMOC

CO NALEŻY ROBIĆ:

- chory musi być umieszczony w bezpiecznym miejscu, z dala od wody, pracujących
   urządzeń i ruchu ulicznego, - należy zapewnić drożność dróg oddechowych, a ciało ułożyć w bezpiecznej pozycji na
   boku, - napad powinien być pozostawiony naturalnemu przebiegowi, - pozostań przy chorym do chwili ustąpienia napadu.

CZEGO NIE NALEŻY ROBIĆ:

- wkładać choremu czegokolwiek między zęby, - powstrzymywać napad - krępować ruchy ciała chorego, - wzywać pogotowia ratunkowego lub przewozić chorego do szpitala, chyba że chory ma
   kilka następujących po sobie napadów bez odzyskania świadomości lub napad trwa
   dłużej niż 7 minut, - ingerować w zachowanie chorego w czasie, gdy jest jeszcze w stanie dezorientacji,
   ponieważ może to niekiedy prowadzić do jego agresji.